Dawid ukryty na pustyni Zif, który mógł odpłacić złem za zło, ale tego nie zrobił – przypomina samego Boga. Bo czyż Stwórca tak samo nie postępuje z nami? Miłość nieprzyjaciół zwykliśmy uznawać za coś niecodziennego. Jeśli jednak przyjrzymy się Bogu i Jego ku nam miłości – widzimy, jak dokonuje się co dzień, chwila po chwili.

Uznanie, że Bóg nie działa na naszą szkodę, może okazać się trudniejsze niż myślimy. Bo z jednej strony spodziewamy się po Nim pomyślności, o nią prosimy. Z drugiej – sumienie wyrzuca nam grzech, odstępstwo, miganie się od zobowiązań, więc unikamy konfrontacji, jakby w przekonaniu, że Bóg powinien się od nas odwrócić.

Miłujcie, błogosławcie, módlcie się – to wymaga odwagi, że słuszność nie jest po stronie siły, lecz prawdy. Boga.

…cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Łk 6

Jezus nazywa błogosławionymi, a więc prawdziwie szczęśliwymi, ubogich, głodujących, zasmuconych i prześladowanych. Trudno przyjąć te słowa, żyjąc w świecie nastawionym na sukces, wygodę i przyjemności. Według Ewangelii szczęście odnajduje ten, kto potrafi zrezygnować z przyziemnych pragnień i dążenia do realizacji własnych ambicji, jeśli oddalają go one od Boga. Kto doświadcza prześladowania ze względu na Chrystusa, może być pewny Jego obietnicy – ‘wielkiej nagrody w niebie’.

Jezus nie tylko wskazuje, kto jest błogosławiony, ale również wypowiada surowe słowa przestrogi: ‘Biada!’. Do kogo je kieruje? Do tych, którzy pokładają ufność w bogactwie, cieszą się beztroskim życiem i zabiegają o ludzkie pochwały, nie dostrzegając potrzebujących. Nie potępia radości, ani posiadania dóbr, lecz przestrzega przed egoistycznym życiem skupionym wyłącznie na własnej wygodzie i doczesnych korzyściach. Przypomina, że wszystko, co otrzymujemy od Boga, ma prowadzić nas do szczęścia wiecznego, a nie utwierdzać w przekonaniu o własnej samowystarczalności.

„Biada mi! Jestem zgubiony! – woła Izajasz – Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!”. Piotr zaś, w tym samym duchu, mówi do Jezusa: „odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym”. Niegodni.

Tak często i my myślimy o naszej relacji z Bogiem. Niegodni, by Go dotykać w Komunii, niegodni by przed Nim stać, a nie klęczeć, niegodni by podejmować w imieniu Kościoła jakąś misję. Zawsze niegodni. I to prawda: przed wielkim Bogiem jesteśmy „prochem, pyłem i niczym”. Tyle że Boga niespecjalnie to obchodzi. Wargi Izajasza oczyścił – w widzeniu! – przez anioła ogniem z ołtarza, do Piotra powiedział „nie bój się”. A nas, gdy klęczymy przed Nim, mówiąc, że nie jesteśmy godni, by wszedł pod nasz dach, podnosi z klęczek i przyprowadza do swojego ołtarza. Byśmy – ciągle niegodni! – bez obaw o profanację mogli podejść do ołtarza i karmić się Jego Ciałem....

Tak, jesteśmy niegodni. Ale Bóg na to nie zważa. Nie zasłaniajmy się tą wymówką, gdy Chrystus czeka, że podejmiemy Jego misję. Misję bycia solą ziemi i światłem świata. Misję świadczenia słowem i życiem o Chrystusie. Misję miłowania jak On nas umiłował...