W naszych kierowanych do Boga prośbach trzeba być wytrwałym. Przypomina mi o tym Chrystus w Ewangelii tej niedzieli, a potwierdza historia z czasów wyjścia Izraela z Egiptu, którą słyszę jako pierwsze czytanie. Trzeba być wytrwałym. Dlaczego tak często nie wystarcza, by powiedzieć raz?

Być może dlatego, żeby pokazać – nie Bogu, bo Bóg wie wszystko – ale i sobie, że nam na tym, o co prosimy, zależy. I jak bardzo nam zależy. Tak myślałem przez całe lata. Ostatnio zaczynam jednak przeczuwać, że jest w tym coś więcej. Że ta wytrwała modlitwa, mimo milczenia Boga, może wiele uczyć. Pokory? Też. Przede wszystkim chyba jednak rozumienia Boga. Uczy wczuwania się w to, jak On może patrzyć na nasze sprawy; czego On dla nas chce. Ta wytrwałość na modlitwie, czy Bóg wysłucha po naszej myśli czy nie, otwiera nam oczy...

Hasłem tegorocznego Dnia Papieskiego stały się słowa ,,Św. Jan Paweł II. Prorok Nadziei”.

Człowiek w pewnym sensie nie może żyć bez nadziei. Musi do czegoś dążyć, musi mieć cel w życiu – i poczucie, że jest w stanie go osiągnąć. Nadzieja związana jest z przyszłością, ale jednocześnie określa stan naszej duszy w teraźniejszości. Teraz mamy nadzieję na to, co osiągniemy później.

św. Jan Paweł II, Spotkanie z młodzieżą, 24 lutego 1981 r. Tokio.

Nadzieja jest cnotą pielgrzyma, który swoje życie przeżywa jako drogę ku najwyższemu Dobru, jakim jest Bóg. [Człowiek] musi do czegoś dążyć – musi mieć cel w życiu – i poczucie, że jest w stanie go osiągnąć(Tokio). Tę drogę jako pierwszy przeszedł Chrystus. Doświadczenie przyjaźni z Nim rodzi w człowieku postawę nadziei. Wyraża się ona w pewności, że droga, którą proponuje nam Ewangelia jest prawdziwa, choć tak często jest trudna i wymagająca. Człowiek pełen nadziei dostrzega realizm życia i jego złożoność. Nie udaje i nie wmawia ani sobie, ani innym, że życie jest bezproblemowe, a nawet, że jest łatwe. Jest jednak pewien, bazując na osobistym i zbiorowym doświadczeniu wiary, że przeszkody są do pokonania. Jest także w stanie sprostać przeciwnościom i podnieść się z upadku.

W sakramencie chrztu świętego każdy z nas otrzymał „ogromny skarb”, czy może inaczej – „dobre ziarno” wiary. To „ziarno”, jeśli trafi na właściwy grunt żywej wiary rodziców, najbliższych, zacznie rosnąć i już w dzieciństwie wyda pierwsze owoce. Autentyczne środowisko wiary w domu rodzinnym łagodzi „kryzys wiary” w wieku młodzieńczym. Bywa jednak (i to coraz częściej), że „skarb” otrzymany na chrzcie świętym zostaje zakopany na długie lata, bo tzw. „nowocześni” rodzice dają dziecku wolność licząc, że samo określi swoje miejsce w życiu i samo znajdzie drogę do Boga. W rezultacie jest całe mnóstwo młodych „ubogich” – spragnionych Boga (choć nawet nie potrafią określić swojej tęsknoty), którzy nie wiedzą, że posiadają „ogromny skarb!” To właśnie ci młodzi – „biedni” potrzebują modlitwy apostołów: „Przymnóż nam wiary!” Potrzebują też świadków, którzy pokażą, jak z „martwego ziarenka” wykrzesać życie, jak dotrzeć do „skarbu”. Który przypomina o wielkiej godności człowieka, otwiera na Boga, daje zupełnie nowy sens całej doczesności.

„Przymnóż nam wiary” – może być modlitwą nieustanną i na pewno Bogu miłą, bo żeby więcej kochać, trzeba więcej rozumieć, a by lepiej rozumieć Boże drogi, trzeba wciąż większej wiary.

Kościół w Krzyżu Jezusa widział zawsze ołtarz, na którym Syn Boży dokonał zbawienia świata. Dlatego każda jego cząstka, tak obficie zroszona Jego Najświętszą Krwią, doznawała zawsze szczególnej czci. Nie chodzi w tym wypadku o autentyczność poszczególnych relikwii, ale o fakt, że przypominają one Krzyż Chrystusa i wielkie dzieło, jakie się na nim dokonało dla dobra rodzaju ludzkiego.