List Rektora KUl 2016 Święta Wielkanocne

Konrad Olejnik.

KATOLICKI UNIWERSYTET LUBELSKI JANA PAW

Ł A I I

REKTOR

Al. Rac

ławickie 14; 20-950 Lublin; tel. 81 445-41-20, fax 81 445-41-23; e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Słowo Rektora

Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

z okazji Świąt Wielkanocnych

Przez chrzest włączeni w krąg europejskiej

kultury chrześcijańskiej

Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II!

I. „Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby

stanowić] jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy,

czy wolni”

(1 Kor 12,13)

Tegoroczne świętowanie Zmartwychwstania Pańskiego łączymy z obchodami

jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski. Od pierwszych wieków chrześcijaństwa

sakrament chrztu był udzielany, zwłaszcza osobom dorosłym, głównie w okresie

wielkanocnym, a nierzadko wyłącznie w trakcie obrzędów Wielkiej Nocy. Także

i obecnie podczas Wigilii Paschalnej wiele osób na całym świecie dostępuje obmycia

chrzcielnego. W czasie każdej Mszy Świętej w ciągu całej oktawy Zmartwychwstania

Pańskiego w sposób szczególny modlimy się za nowo ochrzczonych.

Wszyscy uczestnicy Wigilii Paschalnej, wspominając swój chrzest, odnawiają

przyrzeczenia chrzcielne i przyjmują pokropienie wodą święconą. Chrzest

bowiem czerpie swe znaczenie i skuteczność z Misterium Paschalnego, z przejścia

Chrystusa ze śmierci do życia, z Jego zwycięstwa nad śmiercią, którą jest także

każda ludzka słabość, każdy grzech. Przypominają nam o tym budzące nadzieję

słowa św. Pawła odczytywane podczas Wigilii Paschalnej: „My wszyscy, którzy

otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni

w Jego śmierć” (Rz 6,3).

II. „[...] przemawia do nas [...] data tego początku, od której liczymy

historię Ojczyzny i Kościoła zarazem w dziejach Ojczyzny”

( Jan Paweł II,

Homilia w czasie Mszy św. odprawionej na Wzgórzu Lecha,

Gniezno, 3 czerwca 1979)

Chrzest przenika zbawczo każdą ludzką egzystencję, każdego indywidualnego

człowieka powołanego do wspólnoty z Bogiem. Wpisał się też w życie Mieszka I,

który chociaż żył w odległych dla nas czasach, to jego decyzja zaowocowała konsekwencjami

brzemiennymi i dla nas, ludzi początku XXI wieku. Chrzest księcia

Polan i jego najbliższego otoczenia w roku 966 był bowiem nie tylko jego aktem

osobistym, ale także chrztem Polski. Stanowił wydarzenie o charakterze przełomowym,

wyznaczył początek procesu chrystianizacji społeczeństwa, ukonstytuował

nie tylko naszą państwowość, ale także narodową tożsamość, której integralnym,

a nawet podstawowym spoiwem stało się chrześcijaństwo.

Chrzest był niewątpliwie wyrazem geniuszu i odwagi naszych przodków, ich

zdolności strategicznego myślenia i odpowiedzialności, ale był nade wszystko dziełem

Bożej Opatrzności. Wprowadzał nasz naród w społeczność Kościoła, naznaczonego

łaską Boga żywego, oraz włączał w krąg kultury zachodniej. Odtąd także

nasza Ojczyzna zaczęła czerpać obfi cie z greckiej i łacińskiej tradycji, która przejawiała

się w literaturze, malarstwie, architekturze, rzeźbie, regułach moralnych,

normach prawa i zasadach organizacji państw. Tak integralnie pojętą wizję chrztu

narodu polskiego przedstawia alegoryczny obraz Jana Matejki pt.

Zaprowadzenie

chrześcijaństwa

. Otwiera on cykl dzieł tego malarza Dzieje cywilizacji w Polsce, upamiętniający

kluczowe momenty naszej historii aż do upadku I Rzeczypospolitej.

Wraz z przyjęciem chrześcijaństwa nastąpił rozwój nauki i szkolnictwa w Polsce.

W Matejkowskiej wizji polskości we wspomnianym cyklu jedno z najważniejszych

miejsc zajmuje szkolnictwo. Płótno

Założenie Szkoły Głównej przeniesieniem

do Krakowa ugruntowane

upamiętnia fundację pierwszego uniwersytetu polskiego,

który powstał pod patronatem Kościoła w roku 1364 jako jeden z najstarszych

w Europie Środkowej.

Cywilizacyjny i duchowy wzrost zawdzięczała nasza Ojczyzna stałej trosce Kościoła

o nauczanie. Wykonując uchwały IV Soboru Laterańskiego z roku 1215,

synod arcybiskupstwa gnieźnieńskiego obradujący w 1257 roku zalecił wszystkim

proboszczom zakładanie szkół na poziomie podstawowym, w których mogli nauczać

tylko biegle znający język polski. W zakresie szkolnictwa średniego, a także

wyższego zasłużyli się zwłaszcza jezuici. Natychmiast po przybyciu do Rzeczypospolitej

w roku 1564 zapewniali kształcenie i wychowanie na najwyższym europejskim

poziomie, począwszy od kolegium w Braniewie. Ich dziełem była także Akademia

Wileńska, drugi uniwersytet I Rzeczypospolitej. Z czasem w działalność

oświatową zaangażowali się pijarzy, zwłaszcza za sprawą Collegium Nobilium,

powołanego w roku 1740 przez ks. Stanisława Konarskiego. Ta warszawska instytucja

edukacyjna formowała młodzież w duchu patriotyzmu, opartego na prawości

charakteru, obywatelskiej odpowiedzialności za losy kraju i mądrej religijności.

III. „[...] tu wieczny ma przybytek / Ojczyzna, nauka, cnota”

(Adam Mickiewicz, [„Hej, radością oczy błysną...”])

Do tych wartości, chrześcijańskich i patriotycznych, niezmiennie odwołuje się

Katolicki Uniwersytet Lubelski, który już w nazwie określa swoją tożsamość. Nie

przypadkowo założyciel i pierwszy rektor KUL ks. Idzi Radziszewski w mowie

przygotowanej na 8 stycznia 1922 roku na uroczystość otwarcia gmachu KUL,

kreśląc wzorzec katolickiego uniwersytetu, odwołał się do ideałów Collegium Nobilium.

Przypomniał w niej słowa ks. Konarskiego: „[…] w wychowaniu […] młodzieży

na ludzi uczciwych i dzielnych obywateli kraju, ku chwale Boga, ku ozdobie

i podporze Ojczyzny widzimy cały i pierwszy cel wychowania” (

Uniwersytet katolicki

w Polsce

).

Także dzisiaj nasz Uniwersytet, odpowiednio do słów

Konstytucji apostolskiej

„Ex corde Ecclesiae” o uniwersytetach katolickich

św. Jana Pawła II: „[...] podąża bez

lęku, ale przeciwnie – z entuzjazmem, wszystkimi drogami wiedzy, zachowując

świadomość, że przed nim idzie Ten, który jest »Drogą i Prawdą, i Życiem«, Logos,

którego Duch zrozumienia i miłości pozwala człowiekowi odkrywać własnym

rozumem najwyższą rzeczywistość, swe źródło i przeznaczenie”.

W perspektywie ponad dziesięciu wieków chrześcijaństwa w naszej Ojczyźnie

mamy wszyscy prawo chlubić się jej historią, aktami bohaterstwa i własną kulturą.

Nie możemy jednak nie zauważyć, że we współczesnej Rzeczypospolitej, zabiegającej

słusznie o godne miejsce wśród narodów zjednoczonej Europy, ujawniają się

niekiedy, nawet w drastyczny sposób, przejawy intelektualnego zamętu. Dotyczą

one kwestii wręcz podstawowych, jak małżeństwo czy rodzina. Konieczne więc

jest nieustanne, choć dostosowane do realiów współczesności, powracanie do źródeł

naszej narodowej i państwowej tożsamości, której fundamentem nie przestają

być wartości ożywiane blaskiem i ciepłem Ewangelii. Dlatego w jubileuszowym

Roku Miłosierdzia, kiedy słyszymy głos Kościoła wzywający nas do pokuty i nawrócenia,

a jednocześnie przygotowujemy się do krakowskich XXXI Światowych

Dni Młodzieży, przypominamy sobie słowa Adama Mickiewicza: „Bóg pomazańcom

swoim znak na czole kładnie. / Naród, który tych znaków nie widzi, upadnie”

(

Znak).

IV. „I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo”

(Credo)

Składając wszystkim duchownym i świeckim Przyjaciołom Katolickiego Uniwersytetu

Lubelskiego Jana Pawła II podziękowania za tak ważne duchowe i materialne

wsparcie naszego Uniwersytetu, przekazuję w imieniu całej wspólnoty

akademickiej najlepsze życzenia wielkanocne: światła wiary i wszelkiego dobra

od Chrystusa Miłosiernego. Wdzięczni Bogu za łaskę chrztu i dar przynależności

do narodu o wielowiekowej kulturze chrześcijańskiej, przeżywajmy te święta

Wielkiej Nocy w duchu radości, miłości i pokoju. Niech Zmartwychwstały Pan

wszystkim błogosławi.

ks. prof. dr hab. Antoni Dębiński

Rektor

Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

Lublin, Wielkanoc 2016

Losowe zdjęcia z galerii

Kontakt

Parafia Rzymskokatolicka
pw. Św. Mikołaja
Ks. Prob. Konrad Olejnik

Goniembice 33
64-111 Lipno

(65) 534-01-02

Administracja

Administrację witryną zapewnia:

Szymon Michalewicz